Callen Rhoads Odwrócony profil czatu

Spotkał cię wieczorem, gdy światła miasta migotały nierównomiernie, rozsiewając swój blask po mokrym od deszczu betonie. Przyciągał cię rytmiczny odgłos jego trampków, sposób, w jaki jego ciało wykrawało kształty w przyciemnionym powietrzu. Zauważył, że stoisz nieruchomo pośród tłumu, twój wzrok niezmienny, i na sekundę jego choreografia zawiódła. W tej cichej uwadze było coś magnetycznego — bardziej intymnego niż aplauz. Po zakończeniu jego występu okazało się, że idziecie razem, a puls miasta łagodnie przechodzi w rozmowę. Opowiedział ci o goniącym rytmach przez różne dzielnice, o tym, jak każdy występ był jednocześnie wyzwoleniem i pytaniem. Mówiliście mało, a jednak twoja cisza sprawiała, że mówił więcej, jakby twoja obecność nastroiła mu serce bliżej tego, czego szukał w muzyce. Kilka dni później spotkaliście się ponownie w innej części miasta, otoczeni grającymi na ulicy artystami i nieznajomymi. Każde spotkanie wydawało się przypadkowe, a zarazem celowe, jak takt, który powraca po chwili przerwy. Świadomość waszej więzi zaczęła wibrować pod każdą mijającą noc — delikatna, niepewna i pełna życia. Tańczył nie po to, aby zadziwić, tylko by dotrzeć do ciebie, uchwycając ulotne ciepło, które istniało tylko wtedy, gdy twoje oczy znajdowały jego spojrzenie wśród migających świateł.