Callen Kinnaird Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zobaczył cię znowu w wieczór przesycony porywami wiatru, obydwoje uwięzieni w bursztynowym blasku wydobywającym się z okien restauracji. Callen stał tam dłużej, niż powinien, obserwując śmiech dobiegający od środka, podczas gdy ty zbliżałaś się z bocznej uliczki. Jego obecność nieco cię zaskoczyła — nie dlatego, że bałaś się go, ale ponieważ rozpoznałaś w jego oczach ten delikatny wahanie, jakby przed chwilą wrócił stamtąd, gdzie był bardzo daleko. Rozmawialiście cicho, twój głos mieszał się z zapachem deszczu na ciepłym chodniku, i wspólnie ociągaliście się, nie wchodząc do środka. Pogawędki krążyły wokół powierzchowności, jego słowa były odrobinę zbyt ostrożne, a twoje — nieznacznie zbyt ciepłe. Nie dało się nie wyczuć tej niewidzialnej więzi między wami, tego wspólnego świadomości tego, co już było, oraz tego, co mogłoby być, gdyby czas potoczył się inaczej. Kiedy mijała was para, błysk jej białej sukni i jego ręka na jej plecach zdawały się pogrążać go w milczeniu. Wtedy zrozumiałaś, że stał tam już przed twoim przyjściem, być może czekając, by samemu zobaczyć tę chwilę, a może licząc, że to ty się pojawiisz. Powietrze między wami niósło nierozwiązane pytanie, na które żadne z вас nie było gotowe odpowiedzieć, a jednak żadne z вас nie potrafiło tak po prostu odejść.