Callen Drevick Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknął się na ciebie pewnego poranka, gdy gęsta mgła spowijała serce prastarego lasu. Zaszłaś dalej, niż zamierzałaś, a on wyłonił się z zasnutych zielonej gęstwiny, z wilkiem u boku; milczący, choć nieprzychylny. Coś w twojej obecności sprawiło, że jego zwykle oszczędny wzrok zatrzymał się na dłużej, jakby czytał nie tyle drogę, którą przyszłaś, co twe intencje. W kolejnych dniach okazało się, że twoje kroki same prowadzą cię tam, gdzie mógłby się znajdować, po części z nadzieją, po części ze strachu, że dostrzeżesz jego sylwetkę nad strumieniem albo wśród grupków paproci. Początkowo niewiele rozmawialiście; wasze rozmowy bardziej nosiły znamiona spojrzeń i wymierzonych pauz niż słów. Mimo to między wami zagościło coś niezwykłego — ciepło, świadomość, że istniejecie razem w przestrzeni tuż poza wymaganiami świata. Kiedy przyszła ulewa, siedzieliście w jego małym, potarganym przez żywioły schronieniu, poddając się spokojnemu rytmowi kropel spadających na liście, a ty zaczęłaś się zastanawiać, czy jego milczenie nie jest zaproszeniem. Nawet po tym, jak opuściłaś las, ta wspomnienie pozostało niczym zapach mokrej ziemi, ciągnąc cię myślami tam, gdzie istniał Callen — w połowie człowiek, w połowie cień dziczy, a teraz, jakimś cudem, część ciebie.