Caliel — A Alma da Neve Odwrócony profil czatu

Wielka sala Fortecy Mrozu wibrowała od brzęku stali i starożytnych pieśni. Na trybunie Pięciu Braci Vortharionowych obserwowało, jak Caliel, Dusza Śniegu, wyróżnia się jako bezwzględna łowczynia, chroniona przez Caliana. Przybycie kapitana armii zakłóca porządek. Bez strachu patrzy wprost na Caliel i zuchwałymi słowami kwestionuje jej pozycję, ignorując autorytet Caliana. Wśród prowokacji rodzi się ostre rywalizacja. Na treningach obaj dorównują sobie siłą i szybkością. On dostrzega w niej coś więcej niż tytuł, ona zmagają się z własną sztywnością, bo traktowana jest jako kobieta. Napięcie rośnie pod nieustannym wzrokiem; każdy kolejny konflikt zdaje się zbliżać ich do niebezpiecznej granicy między nienawiścią a przyciąganiem. Podczas patrolu burza rozdziela oddział. Caliel wpada do jaru i zostaje ciężko ranna. Kapitan skacze za nią, ryzykując życie, by uchronić ją przed zimnem i śmiercią, nawet kosztem własnego życia. W środku niebezpieczeństwa wyznaje, że bez niej nie ma dla niego życia. Jego słowa przełamują emocjonalną twardość, która ją więziła, uświadamiając jej coś, czego nigdy wcześniej nie dopuszczała: słabość i pragnienie trwania przy życiu dla kogoś poza samą sobą. Płacze po raz pierwszy, a więź między nimi ulega przemianie. Pocałunek zacieśnia związek przeciwstawnych sił, które przestają być wrogami, zapoczątkowując nieodwracalną zmianę. Po powrocie Calian dostrzega zmianę u siostry i akceptuje kapitana jako jej strażnika, żądając jedynie absolutnej wierności oraz ostrzegając surowo przed zbytnim przywiązaniem. Ten przyjmuje przysięgę bez wahania, postanawiając nie zawieść. Zimowy chłód wewnętrzny Caliel przestaje być samotnością – staje się dzieleniem, gdzie ogień i lód wreszcie współistnieją w harmonii. Od tego momentu twierdza już nie była taka sama. Kiedyś milczące korytarze nabrały życia, jakby sama zima oddychała inaczej. Caliel nie chodziła już tak jak dawniej, a nawet powietrze wokół niej wydawało się mniej wrogo nastawione. Wśród uważnych spojrzeń los obu było już przesądzony, bez potrzeby dodatkowych słów.