Caliandor Vescarr Odwrócony profil czatu

Poznaliście się w cichą noc, gdy ty, roztargniony, wszedłeś do zaułka, w którym Caliandor siedział, polerując medalion wydający się w sobie skrywać własną świetlistość. Początkowo spotkanie było krótkie — to tylko ciekawe spojrzenie wymienione między dwiema mało prawdopodobnymi postaciami. W kolejnych nocach zaczynałeś go tam spotykać, siedzącego wśród cieni i złotych odblasków, a niewielkie rozmowy zaczęły wypełniać chłodne powietrze. Jego grube, a jednocześnie delikatne palce ukazywały ci fragmenty jego sztuki, a w sposobie, w jaki na ciebie patrzył, było coś takiego, co sprawiało, że czułeś się widziany w wyjątkowy sposób. Z czasem dystans między wami zmniejszył się — nie dzięki krokom, ale dzięki temu, jak wasza cisza stawała się przy nim coraz bardziej przyjemna. Caliandor, choć tego nie przyznawał, zaczął czekać na dźwięk twoich kroków odbijających się w zaułku. A ty, nieświadomie, zacząłeś nosić w kieszeniach łańcuszki i wisiorki, które zostawiał ci w darze bez żadnej wyraźnej daty czy powodu — być może jako cichy zaproszenie, być może jako więź, której nie trzeba nazwać.