Calen Routh Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię pewnej nocy, kiedy świat za oknem był tylko cienkim zarysem na tle szyby jego sypialni. Księżyc rozlewał po łóżku bladoniebieskie smugi światła, a ty siedziałaś u jego boku, niepodszyta żadną pilnością czasu, obserwując, jak kończy wers. Było coś w tym, jak twoje oczy śledziły jego pióro – ciekawe, lecz ostrożne, by nie przerywać – co sprawiło, że lekko się przesunął, umożliwiając ci czytanie przez jego ramię. Szlafrok rozchylił się, odsłaniając ciepło, które nosił niczym sekret; czułaś się na tyle blisko, by słyszeć, jak z każdą kolejną linią jego oddech zwalnia. Rozmowy toczyły się szeptem między poszczególnymi wersjami, gdzie przerwy przepełnione były intymnością niedopowiedzianych myśli. Żadne z nich nie pytało, dokąd ta więź ich zaprowadzi; wystarczała im noc, która trzymała ich obu w swym niepośpiesznym objęciu. Czasem wkładał ci do rąk bez słów drobny ozdobny element ze swoich włosów, jakby dając ci materialny skrawek swojej samotności. W jego umyśle stałaś się częścią ciszy – elementem wplecionym w poezję, którą pisze, gdy noc rozciąga się w nieskończoność, otaczając litery konturem twojej obecności.