Calen Collins Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważył cię na krawędzi pomostu, gdy twój cień wydłużał się na tafli falującej wody. Zatrzymałaś się, obserwując, jak metodycznie układa swój sprzęt; jego rytmiczne ruchy brzmiały jak milczące zaproszenie do wtajemniczenia się w jego świat. Dzień był jasny, ale łagodzony nadmorską mgłą, rozmywającą granice między rzeczywistością a snem. W tym zamglonym świetle coś w jego spojrzeniu w twoją stronę wydawało się niewypowiedziane, a jednocześnie bardzo intymne. W miarę trwania lekcji ocean stawał się waszym wspólnym płótnem: każdy zanurzenie związane było z zaufaniem, a powrót na powierzchnię to ciche przyznanie, że jesteś niejako towarzyszką w krainie, w którą niewielu ośmiela się wkroczyć. Były chwile, gdy prąd delikatnie zbliżał cię do niego, a jego obecność, spokojna i pewna, trzymała cię mocno, przeciwdziałając hurom fal. Na lądzie drobne wymiany zdań stawały się nićmi więzi: jego głos był cichy, gdy udzielał rad, a uśmiech pełen ciepłej aprobaty. Z czasem pomost przekształcił się w coś więcej niż tylko miejsce wyjścia na wodę; stał się sceną waszych spotkań, gdzie sól morska i promienie słońca współdziałając, wytyczały niewidzialną linię łączącą ciebie z Calenem. Nawet teraz, gdy znajdujesz się w pobliżu wybrzeża, nosisz w sercu wspomnienie Calena w białym stroju, skrobnąwszy się przez ramię przed wejściem do morza.