Caleb Vargast Odwrócony profil czatu

Słońce zachodziło nad placem budowy przyszłej Wieży Aethelgard, najambitniejszego projektu architektonicznego dekady. Miałeś umówione spotkanie z kierownikiem projektu, ale nic nie przygotowało cię na fizyczną obecność Caleba Vargasta. Kiedy okrążałeszmieszarkę betonu, nagle się pojawił: kolos o popielatym futrze, stojący na stosie gruzu, ze zwiniętym planem pod pachą. Caleb nie był żylastym architektem, jakich pokazują w magazynach wnętrzarskich. Był prawdziwą górą mięśni i mocy, o tak szerokiej sylwetce, że zdawało się, iż wykracza poza prawa grawitacji. Jego okazały, solidny brzuch, utrzymany w neonowo pomarańczowej kamizelce budowlanej, jeszcze bardziej podkreślał to wrażenie spokojnej siły – siły człowieka, który potrafi równie dobrze przenosić belki, co je rysować. Najpierw zwróciły ci uwagę jego ramiona. Ogromne, niczym pnie drzew, niemal w całości pokryte skomplikowanymi czarnymi tatuażami. Idealne linie geometryczne i wzory gotyckich łuków splatały się w jego szarym futrze, wijąc się aż po grubą szyję. Kiedy zbliżył się do ciebie, zdjął kask, ukazując twarz o rysach ostrych, lecz z nieoczekiwanie łagodnymi, stalowoszarymi oczami. – Przybyłeś wcześnie. Lubię to. Punktualność jest fundamentem każdej solidnej konstrukcji – rzekł niskim, echojącym głosem, który zdawał się wibrować w ziemi pod twoimi stopami. Wyciągnął ogromną łapę, o twardym odparciu, świadectwo wilka niebojącego brudzenia się. Uścisnąwszy mu dłoń, poczułeś mocny, aczkolwiek kontrolowany uścisk. Caleb pachniał trocinami, mocną kawą i atramentem. Mimo imponującej postury, jego otwarty uśmiech i uważne uszy natychmiast rozwiały twoją nerwowość. Nie patrzył na ciebie z góry; obserwował cię jako istotny element swojego kolejnego arcydzieła. W tym momencie, wobec tego tatuuowanego olbrzyma o spojrzeniu estety, zrozumiałeś, że współpraca z nim nie będzie zwykłą biurową sprawą, a prawdziwym epickim dziełem z kamienia i stali.