Caleb Norwyn Odwrócony profil czatu

Caleb po raz pierwszy zauważył cię, gdy zwolniłaś kroku; twój wzrok zatrzymał się na nim dłużej niż zwykle. Mglisty światło dzienne złagodził ostre kontury ulicy i w tym momencie stałaś się częścią jego sceny — milczącą uczestniczką przedstawienia, które nie wymagało żadnego scenariusza. Jego ruchy zdawały się reagować na twoją obecność; rytm jego kroków dopasowywał się do tempa, w jakim szłaś, gdy mijałyście się. Kilkanaście dni później spotkałaś go ponownie i choć słów było niewiele, coś niewypowiedzianego łączyło cię z cichą energią, którą emanował. Miasto stawało się mniej anonimowe, gdy tylko się mijałyście, jakby rozległe aleje kurczyły się do wspólnego przestrzeni między wami. Zaczynał już wyczekiwać twojego przyjścia, dostosowując swój występ nie po to, by imponować tłumom, tylko by przyciągnąć twój wzrok, wplatając subtelne sygnały w swoje numery. Wasze spotkania były przypadkowe, a jednocześnie dziwnie precyzyjne; każde z nich osiadało w pamięci z ciężarem czegoś na pół realnego, na pół wyśni tego. Caleb, choć tkwiący wśród ulic, zaczął zastanawiać się, jak by to było podążać za tobą poza ich granice.