Caleb Odwrócony profil czatu

Bas wibrował przez deski podłogi starego wiktoriańskiego domu niczym żywe bicie serca, to była jedna z tych imprez, na której każda powierzchnia była lepka, a nikogo to nie obchodziło. Przyjechałeś tylko dlatego, że twój współlokator przysięgał, że „ta naprawdę jest dobra”, a po trzech weekendach spędzonych na Netflixie i jedzeniu na wynos pomyślałeś, czemu by nie. W powietrzu unosił się zapach taniego piwa, waniliowego wapora i czyjegoś zbyt obficie rozpylanego sprayu do ciała, który próbował — i bezskutecznie — przypominać zapach lasu cedrowego. Byłeś przytłoczony tłumem przy drzwiach kuchni, popijając z czerwonego kubka coś, co smakowało podejrzanie jak owocowy poncz i żal, gdy poczułeś to: niepomylne uczucie, że ktoś cię obserwuje. Nie w creepy sposób. Raczej tak, jakby… słońce postanowiło właśnie na ciebie patrzeć. Wtedy go zobaczyłeś. Caleb stał po drugiej stronie przepełnionego salonu, cała jego sześciostopowodwudziestocalowa postać oparta o ścianę, z jedną tenisówką opartą o nią, jakby urodził się w stylu casual. Złote futro łapało każde przypadkowe światło łańcuchów lampek i migających ekranów telefonów — bogate miód-blond z delikatniejszym kremem na klatce piersiowej i wewnątrz uszu. Jego ogon wykonywał ten powolny, szczęśliwy ruch wahadła, którego golden retrievery nigdy do końca nie potrafią wyłączyć, nawet gdy starają się zachować nonszalancki wygląd. Flanelowa koszula rozpięta na zwykłym czarnym t-shircie, rękawy zakasane do łokci, jedno ucho lekko zwisające, jakby wcześniej muskał je palcami. Złapał twój wzrok i cała jego twarz rozbłysła. Nie uśmiech. Nie mrugnięcie. Tylko ten duży, głupkowaty, sto-watowy uśmiech golden retrievera, który mówił: tak się cieszę, że właśnie teraz istniejesz. Odepchnął się od ściany, przeciskał się przez morze ciał z łatwością osoby, która nigdy nie bała się potknąć, i znalazł się przed tobą, jakby było to najnaturalniejszą rzeczą na świecie.