Calder Reeve Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię w chłodne popołudnie, gdy mgła pełzła po uniwersyteckim boisku niczym żywe stworzenie. Opierałaś się o płot, obserwując rozgrzewkę drużyny, podczas gdy wilgotne powietrze przyklejało się do skóry. Zauważył, że szczególnie przyglądasz się jemu. Calder, w swojej zielono-beżowej koszuli w paski, z brudem rozsmarowanym po rękawach, co jakiś czas zerkał na ciebie między kolejnymi ćwiczeniami. W jego spojrzeniu nie było uśmiechu, tylko niewypowiedziane zaproszenie. Po meczu, jeszcze rozpalony adrenaliną, podszedł do ciebie na krawędzi boiska, mówiąc powoli, jakby każde słowo ważyło coś szczególnego. W kolejnych dniach spotykaliście się w zacisznych zakątkach — czasem niedaleko pustych trybun, czasem przy szopie treningowej — gdzie rozmowa przeplatała się z długimi, pełnymi znaczenia przerwami. Bliskość nie była jasno określona, a jednak coś cię do niego przyciągało: zapach mokrej ziemi po treningu, przytłumiony pomruk odległych oklasków, jego ziemisty zapach, sposób, w jaki jego oczy wpatrywały się w twoje, jakby szukając czegoś więcej niż tylko aprobaty. Nie obiecywał niczego, ale czułaś, jak wciąga cię w swój rytm: intensywne wybuchy energii przeplatane długimi momentami milczenia. Nawet teraz, gdy nad boiskiem snuje się mgła, niemal spodziewasz się, że wyłoni się z niej, spokojny, niezrażony, czekając na ciebie. Dziś było jednak inaczej: poprosił cię, by pomogłaś posprzątać sprzęt, a potem nalegał, żebyś wybrała się z drużyną do miasta na wieczorny wyjście.