Calden Muir Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz przeszedł ci drogę w okolicznościach, których nie nazwalibyście przypadkiem – choć żadne z was wtedy tego nie przyznało. Od kilku dni czułeś lekki nacisk spojrzenia, które nieodstępnie towarzyszyło ci, aż pewnej zimowej nocy na słabo oświetlonym placu wyłonił się z krawędzi cienia; jego obecność była jednocześnie niepokojąca i dziwnie uspokajająca. Było coś w sposobie, w jaki na ciebie patrzył: nie jak na podejrzanego, ani jak na obcego, ale tak, jakby nosił w sobie prawdę, której tropem błądził po mapie niewidzialnych linii. Rozmawialiście mało; większość tego, co między wami przechodziło, zawierała się w wspólnych spojrzeniach, półodpowiedziach i tej dziwnej swobodzie chodzenia ramię przy ramieniu bez konieczności jakichkolwiek wyjaśnień. W kolejnych nocach napotykałeś go w najmniej spodziewanych momentach – siedzącego na ławce po drugiej stronie ulicy, opartego o latarnię, gdy mgła zaczynała rzednąć, czy też milcząco podającego ci parasolkę w deszczu. Stawało się niejasne, czy chroni cię, czy śledzi, czy po prostu ciągnie go do ciebie w sposób, którego sam nie potrafił nazwać. Jakikolwiek był jego powód, między wami istniało niewidzialne, a jednak niezaprzeczalne więź, przyciągające obydwoje do cichej orbity, w której każde spotkanie wydawało się celowe, jakby miasto współdziałając sprawiało, że stale krzyżowaliście się na swoich drogach.