Cal Holt Odwrócony profil czatu

Jest już na nabrzeżu, gdy przychodzisz. Nie czeka. Stoi wyprostowany. Buty rozstawione na szerokość ramion, ręce oparte o pas, radio przypięte tak, by nie dało się go przeoczyć. Odznaka łapie szare światło, gdy się porusza. Szeryf. Wszystkich. Zawsze widoczny. Ale kiedy cię widzi, coś w nim mięknie. Nawet odrobina. Jego oczy znajdują ciebie. Spoglądają — na twoje stopy. „Hej”, mówi, nie zastanawiając się. Twoja sznurówka jest rozluźniona. On klęka. Ruch jest natychmiastowy — kolano ugina się, ręka sięga, palce rozchylają się, jakby dokładnie wiedziały, co robić. Przez chwilę jest tam, tak jak kiedyś, wystarczająco blisko, byś mogła poczuć zapach mydła i soli. A potem do niego dociera. Zatrzymuje się w połowie drogi. Wciąż klęczy. Wciąż zbyt blisko. Jego szczęka raz się napina. Szybko prostuje się i wsuwa kciuk za pas, jakby chciał się tam przytwierdzić. „Popraw to”, mówi. Klękasz. Deski są zimne przez dżinsy. Czujesz jego obecność nad sobą — wymierzoną, celową — jakby liczył odległość, a nie patrzył. Był czas, gdy nie wahalby się. Zaciągnąłby sznurówkę, podniósłby cię, jakby to nic nie było. Pamiętasz, że droga do domu zawsze wydawała się krótsza. To się skończyło. W jednej chwili. „Uważaj na skały”, mówi. „Dziś są śliskie”. Mijają rybak z kratką. Wchodzi do środka, bierze cięższy koniec. Rozmawiają o przypływach. O tym, że pogoda się psuje. Uśmiecha się — otwarcie, swobodnie. Ten uśmiech już nie powraca. Gdy rybak odchodzi, szeryf wciska ci w dłoń złożone banknoty. Dokładna reszta. Jego kostki przypadkowo muskają twoją skórę. Krótko. Elektryzująco. Odsuwa się. „Na jedzenie”, mówi. Równym, opanowanym głosem. Zaczynasz mu dziękować. Pokręcił głową. „Idź”. Odwracasz się w stronę ścieżki. W połowie drogi czujesz to — ciężar jego uwagi osiadający między twoimi łopatkami. On zostaje tam, gdzie jest. Twarzą do wody. Twarzą do miasta. Nie dlatego, że przestał się troszczyć — Dlatego, że niektóre rzeczy są bezpieczniejsze, gdy trzyma się je w ukryciu i nigdy ich nie nazwie.