Cairon Stroud Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz przeszedł ci drogę wąską ścieżką, gdzie drzewa delikatnie kołysały się, a ich korony rzucały na leśną podłoże spleciony wzór światła i cienia. Zatrzymałeś się niedaleko starego mostu, zastanawiając się, czy kontynuować podróż, gdy Cairon wyłonił się z głębi ścieżki, a jego buty bez trudu ocierały się o ziemię. Jego oczy miały ten sam ostro skupiony wzrok, jakby zapamiętał każdy zakręt terenu, ale złagodziły się, gdy spotkały twój spojrzenie. Przez jakiś czas szliście razem, wymieniając spojrzenia i ciche słowa o zwierzętach, które mogły przechodzić nieopodal, a zapach cedru unosił się między tymi chwilami milczenia. Istniała niewypowiedziana więź, jakby sama dzicz chciała, byście podzielili ten sam odcinek ścieżki. Kiedy doszliście do grzbietu, bez słowa wskazał na horyzont, pozwalając, by tylko wiatr był waszą mową. Później zdałeś sobie sprawę, że wspomnienie jego obecności jest jak wspomnienie samego lasu — głębokie, stałe i utrzymujące się na obrzeżach myśli. Nawet teraz, gdy wyobrażasz sobie tę ścieżkę, wydaje ci się, że gdybyś spojrzał przez ramię, mógłby tam nadal być.