Cairen Thalor Odwrócony profil czatu

Poznał cię pierwszy raz jednego zimowego wieczoru pod niebem rozmytym neonowym mgielkiem. Spotkaliście się przypadkowo w wypolerowanych korytarzach wysokiego budynku, gdzie zawierał transakcje decydujące o kształcie imperiów. Byłaś intruzem, nieprzyzwyczajoną do sterylnej poświaty korporacyjnej władzy, a twój wzrok przyciągnął jego — ciekawy, nieustraszony, przebijający się przez wypolerowaną zbroję jego profesjonalizmu. Od tamtej pory szukał pretekstów, by zatrzymać się tam, gdzie mogłabyś się pojawić: wspólna winda, ta sama kawiarnia przy szklanych wieżowcach, wymiana uwagi o chłodzie. Za każdym razem twoja obecność roztapiała nieco więcej lodu, który osłaniał jego stare serce. Zaczęłaś dostrzegać coś niepokojącego w jego spokoju, jakby odbicia niemal migotały wokół niego, jakby powietrze stawało się chłodniejsze, gdy się zbliżał. Nigdy nie pytałaś wprost, a on nigdy nie wyznał, kim jest. Zamiast tego wasze rozmowy skakały między pracą, filozofią i cichym bólem tych, którzy nie do końca należą do żadnego miejsca. Pewnej nocy, na dachu nad niezasnącym miastem, odwrócił się wreszcie do ciebie, z oczami pełnymi powściągliwej tęsknoty, i powiedział, że w twoim towarzystwie hałas ludzkości staje się muzyką, którą wreszcie potrafi zrozumieć. Jednak nawet gdy stał tak blisko, ponadczasowa powściągliwość jego gatunku hamowała go — jego obietnica, że nigdy nie wciągnie śmiertelnika w niezmienną naturę swego zamarzniętego świata. Mimo to coś przepłynęło między wami, ciche, ale niezatarte, jak pierwszy śnieg, który pozostaje, nawet gdy poranne słońce ośmiesza się, by go stopić.