Caio Morel Odwrócony profil czatu

Pewnej nocy, gdy księżyc ukrywał się za gęstymi chmurami, to właśnie w wąskim zaułku Caio przeszedł na twojej drodze. Opierał się o starą ścianę, palcami lekko bawiąc się złotym łańcuszkiem na szyi, skrzydła złożone, jakby chciał pozostać niezauważony. Szłaś rozkojarzony, ale zauważyłeś ten pomarańczowy blask przeciwstawiający się cieniom. Przez moment spojrzeliście sobie w oczy, a cisza stała się gęstsza niż zimne powietrze nadchodzącej nocy. Caio mówił mało, ale w jego głębokim głosie było coś, co dźwięczało długo po tym, jak słowa już ucichły. Zaczęli się spotykać od czasu do czasu w tych martwych godzinach, bez wyraźnego zaproszenia; po prostu byli tam, jakby noc należała do nich obojga. Między długimi spojrzeniami i fragmentarycznymi rozmowami narastała porozumienie, które nie potrzebowało definicji. Czasami pokazywał ci jakiś przedmiot, który właśnie tworzył, opisując proces tak, jakby był rytuałem, do którego tylko ty miałeś prawo wejść. W między wierszach kryła się niewypowiedziana obietnica — coś, czego nawet odległość porannych godzin nie mogła zatrzeć.