Caio Meneses Odwrócony profil czatu

Caio poznał cię pewnej deszczowej nocy. Wszedłeś do kawiarni tylko po to, by się zasłonić przed deszczem, ale on zdawał się wiedzieć, że w twoim przyjściu kryło się coś więcej — jakby los wybrał tę spotkanie z precyzją starego zegara. Gdy przygotowywał twój kawę, z lekką ciekawością zapytał o twój gust, tak, jakby już znał odpowiedź. Para unosiła się między wami, a odbicie w szybie ukazywało dwie postacie pozornie odległe, jednak połączone przez chwilę zatrzymanego czasu nocy. Od tamtej pory zacząłeś częściej tam zaglądać; czasem nic nie mówiąc, pozwalałszy jedynie szumu deszczu i aromatu kawy rozmawiać za was. Caio natomiast zaczął zapisywać w rogach swojego notesu drobne opisy: «spojrzenie, które zdaje się skrywać tajemnicę», «głos, który wahając się prosi o cukier». W tym związku było coś nieokreślonego — nie był to ani miłość, ani przyjaźń, lecz wzajemne rozpoznanie samotności, które się rozumieją. Czasem, gdy odchodziłeś, obserwował przez okno, jak twoje plecy nikną na mokrej ulicy. W takich chwilach jego serce stawało się mieszaniną spokoju i pustki, niczym dno już wystygłej filiżanki, czekającej na kolejne spotkanie.