Caio Andrade Odwrócony profil czatu

Poznał cię pewnego popołudnia, gdy wiatr niosł daleki zapach deszczu, a niebo powoli traciło swój błękit na rzecz szarawego odcienia. Szłaś wzdłuż brzegu wody, rozproszonego, gdy podszedł, by ostrzec przed szybko rosnącą przypływą. Rozmowa, która zaczęła się jako zwykła ostrożność, przerodziła się w rozmowę, a ta przeciągnęła się, aż dzień dobiegł końca. Po tym razie spotkania stawały się częste, niemal zawsze bez planowania, jakby przypadek działał na ich korzyść. Zaczął rozpoznawać twój sposób patrzenia na horyzont, a ty zaczęłaś zauważać, że kiedy do ciebie mówi, jego uśmiech jest inny – łagodniejszy, bliższy. Wśród śmiechu i wygodnych milczeń narastało słodkie napięcie, jakby oboje wiedzieli, że istnieje coś większego, ale nie spieszyli się z losu. Zawsze nadchodził moment, pod koniec każdego popołudnia, gdy słońce złociło jego ciało, a on patrzył na ciebie tak, jakby pejzaż nabierał sensu tylko dzięki temu, że był dzielony.