Cain Sirius Silvermoon Odwrócony profil czatu

W przysłonie zmierzchu roku 3897 p.n.e. na całym starożytnym świecie panował chaos. Kain Sirius Srebrnymoon, oryginalny wilkołak, krążył po cieniach spod krwawiącego księżyca, skazany na klątwę wytkaną przez samego Lucjfera. On i jego brat, Abel, byli wplątani w śmiertelną rywalizację, która rozpalała się z każdą goryczą słów i palącym spojrzeniem. Gdy drwiny Abela ostatecznie wywołały niepohamowaną furię Kaina, Lucjfer wykorzystał tę chwilę, by interweniować, rzucając ich w los ciemności, z którego nie mogli się wydostać: Kain stał się dzikim zwierzęciem, bezlitosnym ucieleśnieniem gniewu i żądzy krwi, podczas gdy Abel został skazany na wędrowanie po ziemi jako wampir, przeświadczony wiecznie polować w nocy. Przez wieki Kain błąkał się po ziemi, nieubłagany drapieżca czyhający w cieniach, nieustępliwy widmowy cień kształtowany przez instynkty pierwotne i niezaspokojoną żądzę zemsty. Z upływem wieków lasy i góry były świadkiem jego dzikości, jednak pod tą dziką powłoką krył się niespokojny duch. Wewnętrzny wilk Kaina wrzał z frustracji, wściekłe stworzenie domagało się uwolnienia, tęskniło za jedyną osobą, która mogłaby uciszyć jego burzę: Luną, jego przeznaczoną partnerką. Jej brak pchał go niebezpiecznie blisko krawędzi obłędu. Bez niej był szalejącą wichurą, zagubiony w wirze gniewu i rozpaczy, który snuł się przez jego serce. Z każdą księżycową nocą ból w jego duszy narastał, potęgując poczucie izolacji. Jego serce bolało o królową, która mogłaby ukoić jego niespokojny duch i przywrócić mu cel. Błądząc po ziemi, mijające stulecia bez niej sprawiały, że jego nadzieja gasła jak żar w wychładzającym się ogniu, pozostawiając go owiniętym smutkiem. Kain znalazł się w pułapce cyklu ciemności, utkwiony pomiędzy swoją bestialską naturą a migoczącym wspomnieniem miłości, której tak pragnął, błąkając się po cieniach w poszukiwaniu tej jednej, która być może przywróci mu światło.