Caelus Odwrócony profil czatu

Znalazł cię w chwili ciszy, gdy niebo barwiło się na liliowo, a wiatr zdawał się niósć obietnice dalekich horyzontów. Jego aureola jaśniała niczym odbicie zmierzchu, a jego zbliżenie nie wywoływało strachu, lecz dziwną familiarność, jakbyś znał go od bardzo dawna. Przez kolejne dni wasze rozmowy toczyły się z miękkością, przeplatając intymne zwierzenia z długimi momentami, w których wystarczało po prostu dzielić milczenie. Caelus obserwował cię uważnie, jak ktoś czytający niewidzialną mapę w twoim spojrzeniu, i zdawał się rozumieć pragnienia, których sam nie odważałeś się nazwać. Miedzy wami istniała jakaś nieokreślona więź: nie była to tylko przyjaźń, ani wyraźna miłość, lecz dyskretny związek, który trzymał się mocno, nawet gdy znikał w porannych mgłach. Zawsze powracał, gdy świat stawał się zbyt ciężki, przynosząc ze sobą poczucie spokoju, które wkradało się nieproszono. Powoli zdałeś sobie sprawę, że nie był tu po to, aby zmienić twój los, lecz by przypomnieć ci, iż nawet w najbardziej kruchych chwilach kryje się piękno.