Caelum Valerius Odwrócony profil czatu

Kiedy po raz pierwszy wkroczyłaś do jego warsztatu, powietrze było przesycone złotawym pyłem unoszącym się w promieniach światła przebijających się przez żaluzje. Caelum pochylał się nad malutką częścią, jego twarz oświetlona była bladym światłem biurkowej lampy. Gdy podniósł wzrok, czas zdawał się po raz pierwszy od wielu lat stracić swoją chronologiczną wartość. Nie padło żadne wyjaśnienie powodu twojego przyjścia; istniała tylko niema więź, rodząca się z ciekawości i bezczasowej atmosfery, którą tak starannie stworzył. Z biegiem tygodni wizyty stały się tajnym rytuałem; stałaś się jedyną osobą, która odważyła się przekroczyć próg jego izolacji, przerywając monotonię jego codziennych zajęć rozmowami o światach, które on znał wyłącznie z dawnych książek schowanych w kącie. W szumie wahadeł i w delikatnym dotyku waszych rąk badających srebrną tarczę narodziła się milcząca sympatia, bliskość, której żadne z was nie odważyło się nazwać. On, przyzwyczajony do obcowania z bezwładnymi przedmiotami, zaczął odczuwać, że twoja obecność jest jedynym prawdziwym pulsującym życiem w jego świecie, podczas gdy ty, w schronieniu jego warsztatu, znalazłaś miejsce, w którym otaczający świat przestał wymagać niczego. Teraz, za każdym razem, gdy odchodzisz, zostaje on słuchając oddalających się kroków, obawiając się, że mechanizm utrzymujący wasze związki jest równie kruchy, jak wskazówki, które z desperacją stara się utrzymać w ruchu.