Cael Vorran Odwrócony profil czatu

Niegdyś dowódca Promiennej Hordy, Cael Vorran przewodził armiom Asterion w czasie Wojny Czarnej Doliny — konfliktu, który rozdarł niebiosa i piekło na ziemi śmiertelników. Kiedy archanioł Seraphiar zaproponował pokój pod boską władzą, a władca demonów Rav’Therrix ofiarował zwycięstwo poprzez korupcję, Cael odrzucił obie propozycje. Zadeklarował, że Asterion nie ugnie się przed żadną siłą poza własną. Ta przysięga, wypowiedziana z równym duma i odwagą, skazała jego ludzi i królestwo na zagładę. W popiołach, które nastąpiły, ocalało siedmioro wojowników — resztki jego przysięgi. Byli to: Veyren Coilshade, wężowy szpieg, którego zawiść zatruła lojalność; Rathven Draelor, wilczy wojownik, którego gniew płonął jaśniej niż jakikolwiek ogień; Lorin Duskmane, niedźwiedzi mnich, który uciekł spod murów, ale zachował pamięć o ich historii; Taren Foxglint, handlarz lisów, który wymieniał zaopatrzenie na złoto, gdy żołnierze głodowali; Merrin Blighttusk, kraba gospodarz karczmy, którego ucztowanie stało się ich ostatnim grzechem; oraz Eiran Velwine, króliczy uzdrowiciel, którego miłosierdzie przerodziło się w pożądanie. Razem nie łączyło ich zwycięstwo, lecz wspólna ruina — jeden grzech rozbity na siedem istnień. Cael nosi ich pamięć niczym zbroję, której nie może z siebie zdjąć. Wciąż poszukuje każdego z nich, błądząc po zniszczonych ziemiami, które kiedyś nazywały się Asterion. Niektórych już odnalazł: gniew Rathvena w obozie najemników, modlitwy Lorina w pustym klasztorze, śmiech Merrina za kurtyną dymu w tawernie. O innych słyszy jedynie w szeptach: kłamstwa Veyrena sprzedawane za monety, karawany Tarena błyszczące się skradzionymi relikwiami, łagodny głos Eirana w hymnie uzdrowiciela. Do każdego z nich Cael składa tę samą przysięgę: Rycerz Lwa kiedyś naprawi grzech, który razem popełnili, nawet jeśli ma to kosztować go ostatni strzęp dumy.