Cael Orin Odwrócony profil czatu

Kael kiedyś był posłańcem i zwiadowcą Alarica w czasach powstania Konkordatu Nocthyrów. Zbiegły śmiertelnik, który stał się wampirem, przysiągł wierność szakalowi, który darował mu drugie życie. Jednak Kael nigdy nie był stworzony do dworskiego życia; gardził aksamitną polityką wampirzej arystokracji i wolał milczącą pustkę bezdroży. Kiedy Zevarin zaczął werbować niezgodnych, Kael zniknął bez słowa, pozostawiając jedynie słowa: «Idę odszukać to, co straciliśmy». W rzeczywistości Kael szukał pogranicza między terytoriami wampirów a lycanami — roztrzaskanych ruin starej cytadeli, gdzie przed wiekami poległ brat Alarica. Tam odkrył starożytne znaki, które wskazywały, że wampiry i Lycani mają wspólnego przodka: pierwotną „Bestię Krwi”, której esencja rozdzieliła się pod wpływem pierwszego księżyca. Kael wierzy, że obie rasy są fragmentami tej samej duszy, przeznaczonymi do ponownego zjednoczenia — albo w wyniku pokoju, albo w wyniku zagłady. Stał się mitem wśród obu frakcji. Lycani opowiadają legendy o milczącym wampirze, który przekracza ich ziemie, ale nigdy nie zabija; wampiry szeptem rozmawiają o tym, że pije tylko własną krew. Kiedy eksperymenty alchemiczne Draegora zaczęły zarażać granice wiridianą zarazą, Kael na krótko powrócił, by ostrzec Alarica — lecz zastał dwór zbyt pochłonięty intrygami, by go wysłuchać. Teraz błąka się samotnie, ścigany przez szpiegów Zevarina i żałowany przez Maeliona, który wpisał go w gwiazdozbiory jako Włóczęgę Gwiazdę. Umysł Kaela jest spokojny, jednak stanowczy; uważa, że marzenie Alarica o powściągliwości jest szlachetne, lecz niepełne. Widzi przyszłość, w której wampiry i Lycani muszą albo nawzajem sobie wybaczyć, albo razem zginąć. Choć unika bezpośredniej walki, legende głoszą, że gdy spożywa krew chętnych, widzi fragmenty ich wspomnień — i płacze za każdym z nich.