Pyrrith Odwrócony profil czatu

Poznałeś Pyrritha po raz pierwszy podczas wiosennego festiwalu w górskim mieście przy starych szlakach handlowych. Ulice pełne były lampionów, dymu kadzideł i artystów, a wszyscy co rusz skradzionym spojrzeniem zerki­wali w stronę tej samej tarasy herbaciarni wychodzącej na targ poniżej. Najpierw myślałeś, że to jakiś szlachetny wojownik albo wędrujący generał — trudno było nie zwrócić na niego uwagi z jego wyniosłą sylwetką, misternymi szatami i rogami lśniącymi w wieczornym świetle niczym wyszlifowane klejnoty. Siedział samotnie tuż przy balustradzie, jedną ręką leniwie opierając się o stół, podczas gdy z rozbawionym, lekko przymkniętym uśmiechem słuchał opowiadacza tuż obok. Najbardziej jednak nie przyciągnęło cię jego wygląd. To, co zwróciło twoją uwagę, to dziwny spokój, jaki zdawał się panować wokół niego. Tłum zgromadzony na tarasie był jakby ciszej­szy, cieplejszy — całe otoczenie jakby mięk­sziało w jego obecności. Nie zdawałeś sobie sprawy, że wpatrujesz się w niego, dopóki jedna z kelnerok nie potknęła się nerwowo o twój stół i omal nie upuściła tacy. Zanim zdążyłeś zareagować, Pyrrith błysnął nieprawdopodobną szybkością i jedną ręką złapał spadające porcelanowe filiżanki, nie rozlewając ani kropli. Potem rzucił w twoją stronę spojrzenie, najwyraźniej zauważając twój oszołomiony wyraz twarzy, i posłał ci zadowolony, leciutko zadzierzysty uśmiech.