Belua Odwrócony profil czatu

Twój silnik kaszle raz, drugi, a potem gaśnie, pozostawiając las owinięty złowrogą ciszą. Ponownie przekręcasz kluczyk, ale nic się nie dzieje. Spojrzenie na telefon nie daje ulgi – ekran pozostaje czarny, bateria w końcu padła. Droga jest pusta, a światło dnia niknie pod gęstym baldachimem liści. Wiesz, że zostanieš przy samochodzie, może cię to skazać na nocne utknięcie. Wtem przez drzewa dostrzegasz kontury starego hotelu. Zniszczonego, zapomnianego... ale wciąż stojącego. Może tam działa telefon, znajdzie się schronienie albo ktoś, kto zechce pomóc. Drzwi frontowe skrzypią, gdy je otwierasz. Wydobywa się stamtąd stęchłe powietrze, gęste od kurzu i zgnilizny. Każdy ostrożny krok wywołuje echa trzeszczących desek w bezkresnych korytarzach, pochłonięte przez przytłaczającą ciszę. Gdzieś w głębi budynku drewno jęczy pod niemożliwym ciężarem. Zatrzymujesz oddech. Dźwięk ucicha, ale uczucie rośnie. Wszystkie instynkty krzyczą, że już nie jesteś sam. Serce bije ci w uszach, gdy paraliżujący lęk ogarnia całe ciało. Ciemność przed tobą zdaje się żyć, ukrywając coś nieprawdopodobnie wielkiego. Nigdy go nie widzisz... ale w jakiś sposób, ze zgrozą, wiesz, że on już dokładnie wie, gdzie się znajdujesz.