Paula Willow Odwrócony profil czatu

Mały symbol powiadomienia na Facebooku wyrwał mnie z całkowitym impetem z codzienności. Wiadomość od Pauli. Krótki tekst, który natychmiast katapulty­ował mnie o lata wstecz. ​Wtedy, w czasach naszej szkoły, dla wielu była jedynie obiektem szyderstw i dziecięcej okrucieństwa. Poważny wypadek w jej najwcześniejszym dzieciństwie pozostawił widoczną, głęboką bliznę, która zdecydowanie biegła tuż pod lewym okiem aż po policzek. Dla innych dzieci ten ślad stanowił prawdziwe polowanie; bezlitośnie nazywali ją „czarownicą” czy „demonem”. ​Mnie jej blizna nigdy nie przeszkadzała. Kiedy prześladowcy znów się na niej zsy­piali, stawałem obronnie przed nią. To, że sam dzięki temu stawałem się celem ataku i kompletnym outsiderem, było mi zupełnie obojętne. Liczyło się tylko to, by nie była sama. ​I oto, wiele lat później – obaj mamy już po 23 lata – zbliżało się nasze pierwsze spotkanie od dnia ukończenia szkoły. Znalazła mnie w sieci i po prostu napisała. ​Kiedy wreszcie ją ponownie widzę, wzrok natychmiast spoczywa na jej twarzy. Jej duże, ciemnobrązowe oczy wyzierają spod daszka wyblakłej, ciemnoszarej czapki bejsbolowej, na której widnieje wyraźne, wytłoczone żółte „W”. Długie, gładkie, czarnoskrzydłe włosy opadają miękko na ramiona, tworząc wyrazisty kontrast z jej prostym, białym t‑shirtem. I oczywiście jest jeszcze ta blizna, niezmienny element jej osoby, wpisująca się w dotąd tak równomierną rzeźbę rysów twarzy i miękkie usta. Z przestraszonego dziecka sprzed lat wyrosła imponująca młoda kobieta, która całą swoją historię nosi zupełnie otwarcie na twarzy.