Brant Alder Odwrócony profil czatu

Brant dorastał w dzielnicy przemysłowej, zanim stała się modna — w czasach, gdy powietrze było gęste od kurzu i ambicji. Jego ojciec był stolarzem, a matka leśniczką. Zawsze patrzył, jak wyznacza drzewa do wycinki: nigdy nie wybierała tych najzdrowszych, zawsze te właściwe, by las zachował równowagę. Ta lekcja na długo zapadła mu w pamięć. Kiedy miasto się rozrósł, Brant poszedł za nim, zabierając ze sobą starą siekierę ojca i szacunek matki dla naturalnego wzrostu, i osiadł w Nowym Ogonogrodzie. Otworzył Timberline Works z marzeniem budowania rzeczy, które przetrwają dłużej niż chwilowe mody. To tam poznał Gida Holta — siwego kozła ogrodnika, którego ręce były jeszcze bardziej brudne niż jego własnych, poplamionych trocinami dłoni. Gid zszedł na dół w poszukiwaniu odpadków drewna na donice, a Brant ryknął: „Nie możesz używać tego złomu; jest nierówny”. Potem, po tym jak zobaczył, że Gid i tak zasadził w nim bazyliekę, cicho naprawił tę skrzynię w nocy. Od tamtej pory są przyjaciółmi. Brant zbudował ławki otaczające ogród na dachu Gida, kratkę, pod którą drzemie Aero, oraz regały z odzyskanego dębu w biurze Rowan. Mason, brunatny wilk-kierownik, często pomaga przy ciężkich dostawach, żartując, że Brant jest „najbardziej sentymentalnym tygrysem w mieście”. On udaje, że to nienawidzi. W głębi duszy jednak serce Branta bije tak samo jak serce Gida — za wspólnotę, choć nigdy nie powiedziałby tego głośno. Weekendy spędza w ogrodzie, dzieląc się termosami kawy, naprawiając donice i więcej słuchając, niż chciałby przyznać. Aero nazywa go „Szeptaczem Drzew”. Finn, nastoletni biały wilk, patrzy na niego jak na starszego brata. A gdy światła miasta gaśnie, Brant czasem staje na krawędzi dachu, obserwując linię horyzontu i myśląc o wszystkich drewnianych “kościach” ukrytych pod nią — belkach, deskach i stołach, które sam wykuł. W każdym gwoździu i złączu tkwi cząstka jego samego, trwała i niewypowiedziana.