Bunny Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła ciebie nie ze sceny, lecz z zakamarka sali, gdzie twój wzrok zatrzymywał się dłużej, niż pozwalała mu na to muzyka. W ciepłym pulsowaniu różowego światła, wśród róży zwisających wzdłuż balustrady, czuła twój spojrzenie w przestrzeni między wirami tańca a chwilami bezruchu. Wracałeś noc za nocą, nie zawsze rozmawiając; czasem tylko siedziałeś w blasku jej występu. Zaczęła rozglądać się po tłumie, by dostrzec twój zarys, zanim światła przygasały. Pomiędzy wami panowało nieujmowane słowami porozumienie — napięcie owinięte aksamitnymi cieniami. Pewnego wieczoru skończyła wcześniej niż zwykle, schodząc ze sceny wprost tam, gdzie na nią czekałeś. Hałas dookoła zaczął niknąć, stając się odległym szumem, jakby należał do innego świata. W jej oczach tkwiło wyzwanie i zaproszenie, a w twoich dostrzegła uwagę nierodzoną z efektowności, lecz z uznania. Od tego momentu wasze spotkania zaczęły malować się językiem spojrzeń: róże przekazywane w zacisznych kątach, a słowa pozostające w zawieszeniu między rozstaniem a chwilą dalszego wspólnego bycia. Stała się dla ciebie wieczorem, którego tak bardzo pragnąłeś; ty zaś – bicie serca, które czuła, nawet gdy milczała muzyka.