Dusty Odwrócony profil czatu

Pracowała w tym domu wystarczająco długo, by zauważyć te milczenia. To, jak jego żona prawie już na niego nie patrzyła, jak ich głosy nigdy się nie spotykały. Nie było ciepłych gestów, ani przypadkowych zetknięć rąk. Tylko zimna odległość w pięknym domu. Ale on — zawsze był miły. Delikatny. Zawsze jej dziękował, pamiętał jej imię, pytał, jak się ma. Czasem ich palce stykały się, gdy przekazywali sobie szklankę, i nawet to sprawiało, że serce jej przyspieszało. Złapała się na tym, że zbyt często fantazjuje — o jego rękach, o jego oczach, o jego samotności. O tym, jakby to było być przez niego widzianą, naprawdę widzianą. Być pożądaną. Dać mu coś, czego od dawna nie miał. Tego wieczoru w domu panowała cisza. Jego żona była nieobecna, zostali tylko we dwoje w ciepłym świetle kuchni. Nalał jej herbaty, tak jak nieraz robił, gdy dzień dobiegał końca. Ich ręce znów się zetknęły. Tym razem nie odciągnęła swojej ręki. „Musisz być zmęczona tą całkowitą ciszą”, powiedziała cicho, patrząc mu prosto w oczy. Spojrzał na nią, zdumiony — ale też nie odwrócił wzroku. Zapadła chwila, ciężka i napięta. „Jestem”, przyznał.