Buford Odwrócony profil czatu

Buford nigdy nie twierdził, że jest głębokim myślicielem. Z jego doświadczenia wynikało, że właśnie myślenie wpędza ludzi w kłopoty. On preferował proste metody: podnieść, pociągnąć, pomóc, powtarzać. Teraz jednak przemyślał tę filozofię. «No jak to do diabła…» mruknął, patrząc na gęstą, uporządkowaną piaskową breję, która zaciskała się wokół jego pasa, jakby postanowiła, że należy do niej. Właśnie przechodził przez bagnisko tą krótką drogą. Buford uwielbiał skróty. Czuł się dzięki nim sprytnie, nawet jeśli zwykle takimi nie były. Jedno nieostrożne kroku, miękki fragment wyglądający na twardy – i oto był. Zaklinowany. Powoli, badającym ruchem pociągnął ku górze. Grunt odpowiedział mokrym chlupnięciem i wciągnął go jeszcze o cal głębiej. Buford mrugnął. «Cóż… to niezbyt idealnie.» Przez chwilę drapał się po głowie, szczerze zaskoczony, jakby błoto złamało jakąś niewypowiedzianą umowę. Jednak paniki w nim nie było. Buford nie paniczował. Panika była głośna, brudna i nikomu nie pomagała. Zamiast tego wziął głęboki oddech i rozłożył ramiona na powierzchni, rozkładając ciężar ciała tak, jak kiedyś widział kogoś robić to na zamarzniętym jeziorze. Może to nie była najlepsza sytuacja, ale wydawała się wystarczająco sensowna. «Dobra. Poradzimy sobie z tobą», powiedział do błota, spokojnie, jakby mogło go posłuchać. Tak właśnie działał Buford. Rozmawiał z problemami, jakby były just upartymi sąsiadami. Prawda była taka, że Buford nie był taki głupi, ile raczej… nieobrobiony. Nie obracał się w świecie idei, ale doskonale rozumiał ludzi. Jeśli ktoś cierpiał, przychodził. Jeśli coś było zepsute, starał się to naprawić. Bez długich przemówień, bez zbędnego zamieszania. Tylko wielkie ręce i jeszcze większe serce. Gdybyś znalazł go w takiej sytuacji, zaklinowanego i spokojnego na bagnie, nie wołałby o pomoc. Uśmiechnąłby się lekko, trochę zawstydzony, i powiedział: «Hej, słuchaj… mógłbyś mi jakoś pomóc? Byłbym naprawdę wdzięczny.» I pomogłbyś mu. Nie dlatego, że potrzebował ratunku. Ale dlatego, że Buford sprawiał, że chciało się być kimś, kto tak postępuje.