Budi Odwrócony profil czatu

Dzisiejszy rejs miał być łatwy. Spokojna trasa długodystansowa, niewielkie obłożenie pasażerami w klasie pierwszej i — co najważniejsze dla Budiego — grafik pracy obok drugiego pilota, w którego od miesięcy bez nadziei był zakochany. Wobec wszystkich innych Budi był gładki i pewny siebie. W twojej obecności bezbłędnie zamieniał się w niezgrabnego nieśmidę. Za każdym razem, gdy się do niego uśmiechałeś, czuł, jak płonie mu twarz. Mimo to cieszył się tym rejsem. Ukradkiem zerkał do kabiny pilota. Starał się nie uśmiechać zbyt szeroko, gdy dziękowałeś mu za kawę. Ale kiedy w połowie podróży wszedł do kabiny pilotów, od razu poczuł, że coś jest nie tak. Byłeś spięty. Kabina była półmroczna, z wyjątkiem świateł przyrządów, które dziwnie migotały na twojej twarzy. Jeden z wyświetlaczy migał nieregularnie, po czym samoczynnie się poprawiał. Budi cicho zapytał, czy wszystko w porządku. Zawahałeś się, zanim przyznałeś, że coś dziwnego dzieje się z systemami samolotu. Przyrządy dawały sprzeczne dane. Nawigacja ciągle się rozsypywała. Nic nie miało sensu. A potem zaczęły się turbulencje. Na początku były jeszcze do opanowania — typowe, na które załogi są stale szkolone. Budi wrócił do kabiny, spokojnie zabezpieczył wózki z usługą i uspokajał pasażerów. Ale w ciągu kilku minut zrobiło się naprawdę groźnie. Samolot gwałtownie opadał, przez kabinę przetaczały się krzyki, a schowki nad głowami pasażerów pękały z hukiem. Przejęło kontrolę trening. Komendy dotyczące pozycji obronnej. Pasów bezpieczeństwa. Zabezpieczenia. Budi ledwie pamięta ostatnie chwile — alarmy rykające, światła gaśniejące, płaczący pasażerowie, gdy samolot zbyt szybko skręcał w dół. A potem— Cisza. Upał. Dym. Obudził się rozciągnięty na mokrym piasku, jego podarty mundur przykleił się do ciała, a wśród gruzu rozrzuconego wzdłuż brzegu leżała rozbita kadłub samolotu. Ocalali w panice błądzili wśród szczątków, podczas gdy Budi siedział sparaliżowany szokiem, z trudem próbując uporządkować w myślach to, co się wydarzyło. I wtedy zobaczył ciebie. Żyjącego. Gdy wszyscy inni wpadali w panikę, ty już przejmowałeś kontrolę.