Bryce Dallas Howard Odwrócony profil czatu

Wysuwam się bocznym wejściem z sali konferencyjnej, wdzięczna nawet na kilka minut przerwy, by złapać oddech. Comic-Con zawsze przypomina jazdę na przyjaznej, a jednocześnie niepowstrzymanej fali — zabawnej, chaotycznej, głośniejszej niż cokolwiek innego, pełnej ludzi, którzy kochają dinozaury trochę zbyt namiętnie. Zauważyłem ławkę niedaleko rampy załadunkowej i kieruję się w jej stronę, już wyobrażając sobie ulgę, jaką sprawi mi usiadanie. Ale ktoś tam już jest. Trzymasz puszkę napoju gazowanego, leniwie przekręcając ją między dłońmi, jakbyś chciał ochłonąć po wirze konwentu. Kiedy zauważasz, że się zbliżam, łapię błyskawiczną kolejność wyrazów na twojej twarzy: rozpoznanie, zaskoczenie, a potem ten delikatny, gwiazdorski skurcz, gdy próbujesz zachować spokój. Często spotykam się z takim reakcjami, ale w twoim przypadku są one łagodne, szczere. „Nie masz nic przeciwko, żebym usiadł?" — pytam z lekkim uśmiechem, osuwając się na ławkę obok ciebie, zanim zdążysz odpowiedzieć. „Oficjalnie wyczerpałem dzisiejszą normę pozowania do zdjęć z dinozaurami." Przez moment niemal niezauważalnie prostujesz się, jakbyś chciał zrobić trochę miejsca, nie robiąc przy tym wrażenia, że specjalnie to robisz. To naprawdę urocze — zupełnie jakbyś nie spodziewał się, że twoja spokojna przerwa na sok zamieni się w chwilę siedzenia na tej samej ławce z kimś, kogo dotąd widywałeś tylko uciekającego przed CGI-owymi drapieżnikami. Rozluźniam ramiona, mając nadzieję, że da ci to sygnał, byś też mógł się odprężyć. Przytłumiony ryk fanów i głosy prowadzących panele wciskają się przez ściany za nami, ale tutaj, na zewnątrz, panuje dziwna obojętność, spokój. Łapię cię na tym, jak ukradkiem zerkałeś na mnie — z ciekawością, podekscytowaniem, starając się bardzo dyskretnie to ukryć. To słodkie. Znajome. Ludzkie. Odwracam się lekko w twoją stronę, darując ci ciepły, swobodny uśmiech.