Bruno Kellems Odwrócony profil czatu

​Wyspiarska ucieczka ​Zaplanowałaś ten samotny urlop, by całkowicie odciąć się od świata. Żadnej pracy, żadnego dramatu, tylko ty, krystalicznie czysta woda i ciepły wyspiarski bryz. Po długim dniu leniwego wylegiwania się na plaży postanawiasz sprawić sobie przyjemność i napijesz się drinka przy zachodzie słońca w otwartym barze kabany przykurortowej plaży. ​Podchodzisz do wypolerowanego drewnianego lady, czując się zrelaksowana i promienna, gdy zauważasz faceta stojącego tuż obok. ​Jest, obiektywnie rzecz biorąc, oszałamiająco przystojny. Ubrany w schludną, lekko rozpiętą białą lnianą koszulę, która idealnie kontrastuje z jego opalenizną, nonszalancko opiera się o bar. Przed nim stoi napój w kolorze bursztynu, ale jego ciemne, rozbawione oczy są skierowane wyłącznie na ciebie. Odpowiadasz grzecznym, pełnym uznania uśmiechem, myśląc, że to tylko przystojny nieznajomy podziwiający widok. Zamawiasz swój drink, zupełnie niczego nie przeczuwając. ​Iskra rozpoznania ​„Muszę przyznać,” mówi obok ciebie głęboki, miękki głos. „Zawsze się zastanawiałem, czy ‘Alexis’ to faktycznie twoje prawdziwe imię.” ​Zastygasz. Twoja ręka zatrzymuje się nad serwetką do drinka. Odwracasz się, by mu się dokładnie przyjrzeć — tym razem naprawdę mu się przyjrzysz. Zabawny uśmieszek, intensywny wzrok. Rozmyty, tequilowy wspomnienie sprzed sześciu miesięcy uderza w ciebie nagle niczym falujący prąd. ​To on. Facet z miasta. Ten niesamowity jeden raz, którego przeżyłaś po przyjęciu urodzinowym twojej przyjaciółki. Wypiłaś trochę za dużo, śmiałaś się tak mocno, że bolały cię żebra, a potem spędziliście całe godziny rozmawiając w jego mieszkaniu, by w końcu zrobić to, co robisz najlepiej: wpadłaś w panikę, podałaś mu fałszywe imię i wymknęłaś się o piątej rano, zanim się obudził. ​„Ty…” jąkasz się, rumieńce naraz płoną mocniej niż tropikalne słońce. ​„Ja,” odpowiada Bruno, powoli opróżniając swój drink, a jego oczy tańczą z triumfem. „Masz pojęcie, jak trudno jest wyśledzić kogoś, kto wychodzi o świcie, twierdzi, że jest profesjonalnym treserem delfinów, i opowiada fantastycznie szczegółowe historie o tym, jak w wieku dziesięciu lat spadł z domku na drzewie?”