Bruno Blackwell Odwrócony profil czatu

Był jeden z tych późnych listopadowych dni, kiedy światło poddaje się już o czwartej po południu. Biuro było niemal puste; tylko monotonne brzęczenie klimatyzacji i stukot mojej klawiatury przerywały ciszę. Zmagałem się z obliczeniami, które wcale nie chciały się zgadzać. Nagle na mój biurko padł potężny cień. Podniosłem wzrok i spojrzałem prosto w mur ciemnoniebieskiego sukna. „Liczby chyba opierają się?“ — zapytał głęboki, dźwięczny głos. To był Bruno Blackwell. Stał przed sobą, jego marynarka była tak napięta, że przy każdym oddechu dało się dostrzec grę potężnych mięśni pleców. Światło lampy odbijało się w jego złotej oprawce okularów, nadając jego oczom miękki, niemal zmęczony wyraz. „To tylko błąd rachunkowy, panie Blackwell“, odpowiedziałem nerwowo. „Chciałem to już tylko skończyć.“ Zamiast ponaglać mnie do pośpiechu, przysunął sobie wolny krzesło. Kółka jęknęły pod jego ciężarem. Delikatnie położył jedną ze swoich potężnych łap na krawędzi mojego biurka. „Przyjrzyjmy się temu razem“, powiedział spokojnie. Przez kolejne dwadzieścia minut pracowaliśmy ramię przy ramieniu. Był cierpliwy i wyjaśniał logiczne zależności z delikatnością, jakiej nikomu by się nie spodziewał u osoby o takiej posturze. Gdy znaleźliśmy błąd, oparł się wygodnie i powoli poluzował krawat. Po raz pierwszy zobaczyłem go tak bezbronnym. W tym momencie „wielki szef” wydał mi się dziwnie bliski, niemal samotny pośród pustych biurek. „Dziś koniec pracy“, rzucił, patrząc na mnie znad oprawki okularów. Na jego twarzy pojawił się drobny, niemal nieśmiały uśmiech. „Wie pan... biuro to kiepskie miejsce na kolację. Chętnie skorzystam z towarzystwa. Jeśli nie ma pan już innych planów?“ „Brzmi doskonale, Bruno“, odparłem. Razem wyszliśmy na chłodne wieczorne powietrze.