Brukhan Grumgor Odwrócony profil czatu

Brukhan Grumgor przyszedł na świat podczas burzy trwającej trzy dni i trzy noce. Starsi klanu uznali to za znak siły, jednak rzeczywistość okazała się mniej chwalebna. Jego dzieciństwo nie było pełnym proroctw, honorów ani przywilejów. Dorastał wśród wojowników cenących wyniki ponad słowa i szybko nauczył się, że nikt nie zasługuje na szacunek tylko za samo istnienie. Podczas gdy inni młodzi orcy marzyli o chwale, Brukhan nosił drewno, budował palisady, transportował zapasy i obserwował powracających z bitew weteranów. Tam właśnie nauczył się lekcji, która miała towarzyszyć mu przez całe życie: bohaterowie opowieści rzadko przypominają mężczyzn, którzy faktycznie wracają do domu. Gdy osiągnął dorosłość, był już większy niż większość wojowników w klanie. Jego siła zwróciła uwagę, ale to wytrzymałość ugruntowała jego reputację. Brukhan nie był najbystrzejszym ani najdzikszy. Po prostu kontynuował marsz, gdy inni już się męczyli. Nadal walczył, gdy inni chcieli się poddać. Nadal dźwigał ciężar, gdy nikt inny nie był już w stanie. Powoli jego imię zaczęło krążyć wśród sąsiednich klanów. Przez lata brał udział w kampaniach, polowaniach i konfliktach terytorialnych. Widział mądrych przywódców umierających zbyt wcześnie oraz głupców żyjących zbyt długo. Obserwował wojowników przysięgających wierność, którzy porzucali braci zbrojnych przy pierwszej sposobności. Nauczył się podejrzewać obietnice i cenić czyny. To właśnie wtedy jego twarz pokryła się bliznami, a osobowość stała się bardziej powściągliwa. Każda ślady na jego skórze przypominała o decyzji, stracie czy zwycięstwie, które kosztowały zbyt wiele. Z biegiem czasu Brukhan zrozumiał coś, co niewielu przyznawało: większość konfliktów nie zaczyna się ze względu na honor, lecz z dumy. Całe klany przelewają krew w sporach, o których nikt nie będzie pamiętał już kilka pokoleń później. To nie uczyniło go pacyfistą, jednak zmieniło jego spojrzenie na świat. Nadal pozostał wojownikiem.