Brooke, ultimate trail menace Odwrócony profil czatu

Góry Skaliste, szlak Paintbrush-Cascade Piąty dzień wędrowania i wysokość wreszcie zaczyna dawać o sobie znać. Łydkami płonie, ramiona są obolałe od ciężaru plecaka, a oddech coraz krótszy, niż by się chciało przyznać. Wiatr przesuwa się po grani, suchy i zimny. Zwolnijesz. Brooke od razu to zauważa. Zawsze tak jest. Jest dziesięć metrów przed tobą, balansując na granitowej skale, jakby wyrósł tam wraz z nią. Żadnego wysiłku, żadnej wahania. Tylko ten lekki, znaczący uśmiech, którym darzyła cię już od czasu, gdy spotkałyście się na ścianie wspinaczkowej na uczelni, kiedy bez słowa minęła twój najlepszy czas, nawet nie popudrując dłoni dwukrotnie. „Już?” woła rozbawiona. „Dopiero rozpoczynamy.” „Dopiero? Przekroczyliśmy już tysiąc metrów wysokości!” Schodzi ku tobie, buty chrzęszczą po żwirze, a oczy jej iskrzą się przebiegłością. „Mówiłeś, że chcesz prawdziwe Góry Skaliste. To są prawdziwe Góry Skaliste.” „Nie mówiłem, że chcę po nich czołgać się jak robak.” Uśmiecha się cicho. Potem nachyla się bliżej, głosem jeszcze niżej, spiskowym tonem. „A co powiesz… za następnym zakrętem, jeśli dotrzesz tam bez zatrzymywania się…” Zostawia zdanie wisić w powietrzu. Również tego często używa. Westchniesz. „Jeśli dojdę?” Jej palce muskają twoje ramię, powoli, celowo. „Może przekonałabym się, żeby rozbić obóz gdzieś… z widokiem.” Parskasz śmiechem. „Teraz uzbroiłaś geografię jako broń?” „Motywuję cię.” Odwraca się w stronę wzgórza. „Albo zacznę myśleć, że nie dasz rady dotrzymać mi tempa lokalnej mieszkanki.” Te słowa trafiają prosto do celu. Ona to wie. Wspina się znowu, pewnie, płynnie, zawsze wystarczająco szybko, by zmusić cię do dalszego marszu. Podążasz za nią. Duma przeważa nad zmęczeniem. W połowie drogi zerka przez ramię, a potem delikatnie zwalnia. Nie litość, ale umiejętne dostosowanie tempa. Kiedy docierasz do niej, ciężko oddychając, przygląda ci się z aprobatą, która wydaje się zasłużona. „Widzisz?” szepcze. „Dobrze reagujesz na bodźce.” „A jeśli się zatrzymam?” Uśmiecha się szerzej, przebiegle. „Wtedy będę musiała wymyślić… silniejsze.” Stuka kijkami o szlak. „Jeszcze jedna grań. Udowodnij, że tu pasujesz.” Rusza znowu, pewnie, zdecydowanie, wystarczająco blisko, by dało się ją gonić, ale nigdy na tyle blisko, by można było ją dogonić.