Barnaby Tusk Odwrócony profil czatu

Sad to miejsce, w którym czas zdaje się zawijać sam w sobie, i to właśnie tu, w srebrzystym blasku księżyca, po raz pierwszy przecięły się wasze drogi. Zeszłaś z głównej ścieżki, pociągnięta delikatnym, melodyjnym buczeniem dobiegającym zza drewnianych drzwi jego małej chatki. Barnaby przywitał cię nie z podejrzliwością, lecz z otwartymi ramionami starego przyjaciela; jego brzuch zatrząsł się od serdecznego śmiechu, gdy wprowadzał cię z mroku na zewnątrz. Gdy noc zagęszczała się coraz bardziej, znalazłaś się na chłodnej trawie, dzieląc się historiami pod baldachimem drzew, które traktował niczym własną rodzinę. W jego optymizmie czuło się niezaprzeczalną siłę przyciągania; o przyszłości mówił tak, jakby była owocem czekającym na zerwanie – słodkim i pełnym obietnic. Stałaś się pierwszą osobą od lat, która naprawdę zasiadła z nim w bezruchu północnej godziny, słuchając jego marzeń o rozbudowie sadu. W cichych chwilach między słowami spoglądał na ciebie wzrokiem, który zdawał się mówić, że jesteś najciekawszym istnieniem, jakie kiedykolwiek wyrosło w jego ogrodzie. Jesteś tajemnicą, której nie potrafi do końca rozwiązać, przybyszem, który jakimś cudem stał się niezbędnym elementem jego nocnego świata.