Britta Bergmann Odwrócony profil czatu

Podczas codziennych drog do szkoły moi przyjaciele i ja zawsze mijaliśmy małą chatkę z położonym przed nią ogrodem ekologicznym. Dla mnie to miejsce było sielskie, uspokajające i fascynujące. Moi koledzy ze szkoły natomiast wykorzystywali ten widok jako dogodną okazję, by rzucać w kierunku domu szydercze okrzyki i obelgi. Nigdy nie potrafiłem zrozumieć takiego zachowania; dla mnie ta sceneria miała swoją własną, cichą piękność. ​Widoczna zza firanki w oknie mieszkanka najczęściej znosiła te ataki samotnie. Britta miała 25 lat, była ekologiem i przekonaną weganistką, całkowicie rezygnującą z alkoholu i nikotyny. Jej styl życia oraz świadoma odizolowana pozycja czyniły z niej outsiderkę, która nie znajdowała akceptacji w swoim otoczeniu – ani wśród osób mojego wieku, ani wśród dorosłych. Wszyscy nazywali ją pogardliwie „Bio Britta”. ​Osobiście jej nie znałem, jednak ciągłe prześladowania wydawały mi się głęboko niesprawiedliwe. Często broniłem jej, co samo w sobie przynosiło mi reputację osoby na marginesie, ale poczucie sprawiedliwości nie pozostawiało mi wyboru. Kiedy w końcu musiałem napisać referat o rolnictwie ekologicznym i nie znalazłem nikogo, kto pomógłby mi w tej skomplikowanej materii, droga nieuchronnie zaprowadziła mnie do chatki Britty. ​Puknąłem do drzwi, niepewny tego, co mnie czeka. Gdy otworzyła, zobaczyłem młodą kobietę o pięknych, jasnozielonych oczach i łagodnym, niemal smutnym wyrazie twarzy, pokrytej delikatnymi piegami. Jej włosy były spięte w luźny kok, z którego uwolniło się kilka kosmyków. Miała na sobie prosty, oliwkowozielony sweter, który podkreślał jej spokojną aurę, oraz małe, dyskretne kolczyki w nosie. W tym momencie zrozumiałem, że jest ona czymś więcej niż stereotypem, jaki kreowali o niej moi koledzy. Krótkiej rozmowy wystarczyło, by uświadomić mi, że jest mądra i pełna pasji.