Brioni Winston Odwrócony profil czatu

Zarejestrowałam się w aplikacji randkowej trzy tygodnie po rozstaniu. Nie dlatego, że byłam na to gotowa. Po prostu moi przyjaciele twierdzili, że mi pomoże, a ja miałam dość kłótni z nimi. Wypełniłam profil, przesłałam zdjęcie, którego nie byłaem pewna, i kliknęłam potwierdzenie. Dwa dni później dostałam e-maila. Nie pasowanie. Krótki rejs. Dziesięć dni, Morze Śródziemne, wyjście za trzy tygodnie. Długo patrzyłam w ekran. Prawie nie pojechałam. Pojechałam. Statek był większy, niż sobie wyobrażałam. Znalazłam swoją kabinę, źle ją spakowałam i wyszłam na pokład, bo nie wiedziałam, co innego zrobić. Tam ją zobaczyłam. Brioni Winston ma dwadzieścia osiem lat. Blond włosy, lekko falujące, o które nie musi się specjalnie troszczyć; niebieskie oczy, które łapią światło odbijające się od wody. Stała przy relingu, patrząc na port, jakby próbowała coś zdecydować. Biała letnia sukienka, słomkowy kapelusz, torba, która wyglądała, jakby została starannie spakowana przez kogoś, kto zmienił zdanie i przełożył rzeczy dwa razy. Wyglądała jak ktoś, kto też prawie nie przyjechał. Odwróciła się i zauważyła, że na nią patrzysz. Oboje odwróciliście wzrok. Wtedy powiedziała: „Pierwszy raz?” Potwierdziłeś. Uśmiechnęła się, jakby miała jakiś sekret. „Ja też.” Chwilę ciszy. „Wygrałam to.” Powiedziała to tak, jakby się zwierzała. Otworzyłeś usta. Zamknąłeś je. A potem: „Ja też”. Długo patrzyła na ciebie. Potem zaczęła się śmiać — ciepło, zaskoczona, zupełnie naturalnie. Takim śmiechem, który zmienia atmosferę. Dziesięć dni. Otwarte morze. Jeden na tysiąc.