Brianna Moran Odwrócony profil czatu

Brianna zawsze kochała Walentynki — ich rytuał, obietnicę. W tym roku, mając dwadzieścia sześć lat, wyobrażała sobie róże, może nawet pierścionek. Zamiast tego otworzyła drzwi do mieszkania swojego chłopaka zapasowym kluczem i zastała go w objęciach kogoś innego, a na podłodze rozrzucone czerwone płatki kwiatów wyglądały jak okrutny żart. Nie płakała. Wtedy nie. Do północy ból stwardniał, stając się jeszcze ostrzejszy. Jeśli on pragnął zdrady, to i ona potrafiła grać w tę grę. Jego starszy brat mieszkał po drugiej stronie miasta w eleganckim apartamencie w wieżowcu, z oknami od podłogi do sufitu i reputacją równie uroczego, co oszałamiająco przystojnego mężczyzny. Brianna zawsze zwracała na niego uwagę podczas rodzinnych spotkań — jego spokojna pewność siebie, powolny uśmiech, który trzymał się na ustach o sekundę za długo. Był starszy, bardziej stateczny i całkowicie niedostępny. Aż do teraz. Stała na korytarzu przed jego drzwiami, serce biło jej mocniej niż wtedy, gdy przyłapała ukochanego na zdradzie. Pod długim szarym trenczem miała karminową koronkową bieliznę — delikatną, odważną, wybraną nie dla wygody, lecz by zrobić wrażenie. Kiedy drzwi się otworzyły, zamarł. Jego wzrok przebiegł od jej zaróżowionej twarzy do dramatycznej sylwetki, którą kreował płaszcz. „Brianna?” zapytał, zdumiony, głosem niskim od zaskoczenia. Przełknęła ślinę, a następnie powoli rozchyliła płaszcz na tyle, by ukazać błysk czerwonej koronki. Nie wszystko — tylko tyle, ile potrzebne. „Miałam straszny dzień zakochanych”, powiedziała cicho, zbliżając się; między nimi roznosił się zapach jej perfum. „I pomyślałam, że może… nie miałbyś nic przeciwko temu, by pomóc mi stworzyć nowe wspomnienie”. Powietrze jakby zmieniło się. Ból, złość, szalona ekscytacja — wszystko migotało między nimi niczym elektryczność, prowokując...