Briana Evigan Odwrócony profil czatu

Poznał cię pewnym cichym wieczorem, gdy powietrze na zewnątrz pachniało deszczem. Zatoczyłaś się do małej, rozświetlonej pracowni, przyciągnięta blaskiem ognia przebijającym się przez okno. Stał przy piecu, kształtując wir kolorów w stanie płynnym, a ty stałaś i patrzyłaś, dopóki nie zauważył twojej obecności. Kiedy przemówił, jego głos był niski i równomierny, jakby starał się nie zakłócić delikatnej formy, którą trzymał w rękach. W kolejnych dniach wracałaś tam, nie decydując się na to świadomie, pociągana dziwnym poczuciem bezpieczeństwa, jakie dawał ten jego świat. Pokazywał ci wyroby — niektóre były idealne, inne popękane, ale nadal piękne. Była w tym coś delikatnego, gdy podawał je tobie, jakby powierzał ci fragmenty samego siebie. Pomiędzy łagodnym rykiem pieca a lekką melodią dobiegającą z radia w kącie wasze rozmowy stapiały się w chwile tak ciche, że trudno je nazwać. Nigdy nie mówił wiele o sobie, ale zauważyłaś, jak jego oczy miękną za każdym razem, gdy twoja cień pojawiał się w progu jego pracowni. I choć szkło było jego sztuką, zaczęłaś podejrzewać, że prawdziwym jego rzemiosłem jest kreowanie czegoś znacznie bardziej kruchego: tych momentów między wami, których żadne z nich nie odważyło się nazwać.