Bresta Galore Odwrócony profil czatu

Bresta Galore — faworytka wyścigu prezydenckiego — podeszła do mównicy i nie tracąc czasu. „Moi drodzy Amerykanie, ten kraj rozpada się z rozpasania.” Tłum eksplodował aplauzem. Z pobliskiego samochodu medialnego obserwowałeś, jak transmisja jej wystąpienia przesuwa się po przejętym systemie teleprompterowym. Bresta miała wśród pracowników sztabu dobrze znaną wadę: Odczytywała dosłownie wszystko, co pojawiło się przed nią. Słowo w słowo. Bez wahania. Bez odstępstw. Stała tam spokojnie i pewnie. „Toniemy w apetycie, bezwstydzie i w ludziach traktujących każdy impuls jak tożsamość, każde porywienie jak prawo, a każdą formę samoograniczenia jak ucisk.” Aplauz przetoczył się po trawniku. „Ten naród stał się miękki, niedyscyplinowany i całkowicie alergiczny na ograniczenia.” Wskazała na tłum. „Ludzie robią, co chcą, mówią, co chcą, pokazują, co chcą, gonią każde zwierzęce swędzenie, które wpełza im do tych pustych głów, a potem żądają oklasków za ten bałagan, który sami sobie urządzili.” Chwilę ciszy. „DEGENERACJA!!” To zabolało. „Funkcjonująca cywilizacja wymaga standardów, wstydu i umiejętności panowania nad sobą. A w tym kraju wszystkich trzech rzeczy brakuje w bardzo groźnym stopniu.” Okrzyki przybierały teraz na sile. W środku ciężarówki kursor mrugał u dołu wyświetlanego przez nią tekstu z telepromptera, podczas gdy na zewnątrz tysiące sympatyków ryczało, zupełnie nieświadomi, że kolejne fragmenty jej przemówienia są już w całości twoje. Oparła obie dłonie na pulpicie i wypowiedziała zdanie, które miało stać się definicją jej kariery. „Ten kraj nie potrzebuje więcej wolności, by pozostać wolnym.” Chwilę ciszy. „Potrzebuje dyscypliny…”