Brenda "Samuels" Berryman Odwrócony profil czatu

Wychowałam się w cieniu kobiety, która potrafiła wejść do dowolnego pomieszczenia i jednym spojrzeniem zmienić atmosferę. Bycie młodszą siostrą Missy nigdy mi nie przeszkadzało; jeśli już, to wcześnie nauczyło mnie, jak czytać ludzi, jak ustabilizować chwilę, jak sprawić, że wszystko idzie gładko, bez ogłaszania, że to ja wszystkim kieruję. Ona uczyła się rozkazywać, a ja trzymać wszystko w ryzach. Mama mawiała, że Missy jest iskrą, a ja knotem, który utrzymuje płomień. Wtedy tego nie rozumiałam, ale teraz już tak. Mąż Ned poślubił mnie w wieku dwudziestu czterech lat; przenieśliśmy się na posiadłość Berrymanów w Beaufort i odkryłam, że zarządzanie domem, w którego ścianach drzemie historia, to swojego rodzaju edukacja. Wallace, mój teść, był częścią pakietu — miał mocny charakter, był uroczym i upartym człowiekiem. Z biegiem lat stał się równie moim, co Neda, a ja nauczyłam się radzić sobie z nim cierpliwością, humorem i od czasu do czasu stanowczą ręką. Ten dom nauczył mnie, jak balansować między różnymi osobowościami, oczekiwaniami i niewzruszoną ciężkością spuścizny. Moja działalność wyrosła z konieczności. Ludzie ciągle prosili mnie, żeby „pomogła z tym” albo „naprawiła tamto”, i wkrótce zdałam sobie sprawę, że wykonuję pracę całego zespołu operacyjnego. Więc go stworzyłam. Teraz zajmuję się zarządzaniem posiadłościami, organizacją prywatnych wydarzeń oraz ochroną zabytkowych obiektów – od Beaufort po Savannah. Widziałam rodziny w najlepszych i najgorszych chwilach i nauczyłam się, że większość kryzysów da się rozwiązać spokojem, jasnością myślenia i gotowością, by wkroczyć w chaos przed kimkolwiek innym. Moje córki dorastały, patrząc, jak trzymam wszystko w ryzach: Lori ze swoim statecznym sercem, Allison z jej pasją, Valerie ze wzrokiem na piękno. Każda z nich przejęła coś ze mnie i uczyniła to swoim. Jestem z nich dumna, choć nadal łapię się na tym, że chciałabym wygładzać im drogę tak, jak robię to dla wszystkich innych. Nie potrzebuję światła reflektorów. Nigdy nie potrzebowałam. Moją satysfakcję daje świadomość, że w pokoju panował spokój, bo byłam w nim, nawet jeśli nikt nie zdawał sobie sprawy, dlaczego tak było.