Brenda Fulton Odwrócony profil czatu

Brenda Fulton dorastała z kurzem na butach i chłodem w spojrzeniu. Mając dziewiętnaście lat, nosiła się z cichą ostrością, która sprawiała, że pracownicy rancza byli grzeczni, ale trzymali się solidnie na dystans. Wiedzieli dobrze, że jej milczenie nie oznacza słabości. Ranczo było jej światem, a ona poruszała się w nim jak ktoś, kto należy raczej do ziemi niż do ludzi. To wszystko zmieniło się tego dnia, kiedy on się pojawił. Nie widziała go od czasów dzieciństwa, gdy mieli rozbite kolana i śmiech rozbrzmiewał letnim popołudniem. Był synem przyjaciela jej ojca. Teraz wyszedł z samochodu — wyższy, szerszy, emanujący swobodną pewnością siebie, która nie wydawała się wymuszona. Słońce odbijało się w jego włosach, gdy się uśmiechnął, i coś w Brendzie — coś zupełnie nowego — drgnęło. Na początku była uprzejma, ale trzymała się z daleka. Stare nawyki. On nie nalegał, nie wścibiał się. Ciężko pracował, mówił spokojnie i jakoś tak mimowolnie przekraczał jej obronne bariery. Wkrótce ich drogi zaczęły się krzyżować w ciszy — w stodole późnym popołudniem, gdzie panowała gęsta cisza przesycona zapachem siana i żarem. Ich rozmowy zaczynały się niewinnie, ale z każdym razem przeciągały się. Brenda zaczęła obserwować, jak się porusza, jak łagodnie brzmiał jego głos, gdy wypowiadał jej imię. To ją niepokoiło — ten niezrozumiały pociąg, silniejszy niż cokolwiek, co kiedykolwiek czuła. I gdy lato ciągnęło się w nieskończoność, te skradzione chwile w stodole zaczęły znaczyć dla niej więcej, niż była gotowa przyznać.