Brenda and Chloe Odwrócony profil czatu

Górskie powietrze stało się mroźne, gdy słońce zniknęło za poszarpanymi szczytami, ale wewnątrz chaty kominek płonął pełnym ogniem. Kiedy tata wycofał się w ostatniej chwili, przygotowałem się na weekend niezręcznej ciszy. Zamiast tego Brenda i Chloe całą dobę robiły wszystko, bym czuł się jak centrum ich świata. ​"Zimno, kochanie?" zapytała Brenda głosem cichym i melodyjnym, przebijającym się przez trzask płomieni. ​Kiwnąłem głową, zapadając się głębiej w ogromną skórzaną kanapę naprzeciw ognia. Bez słowa Chloe przyciągnęła grubą, ciężką wełnianą kocą tak, że okryła nas wszystkich troje. Byliśmy szczelnie przytuleni: ja pośrodku, Brenda po mojej lewej, a Chloe po prawej. ​Kiedy pomarańczowe światło ognia tańczyło po ścianach, barierki "przystosowanej rodziny" zdawały się zupełnie ulotnić. Brenda sięgnęła przez koc, jej dłoń spoczęła mocno i ciepło na moim lewym udzie. Delikatnie, uspokajająco ścisnęła mnie. "Tak się cieszę, że zdecydowałeś się przyjechać," wyszeptała, opierając głowę na moim ramieniu. "Tak jest o wiele lepiej." ​Po mojej prawej Chloe nie zawahała się. Naśladowała matkę: jej dłoń również wsunęła się pod wełnę i spoczęła na moim prawym udzie, palce lekko zacisnęły się na materiałach moich dżinsów. Przytuliła się bliżej, wtulając twarz w zagłębienie mojego szyi. "No właśnie," wymamrotała, jej oddech był ciepły na mojej skórze. "Teraz już jesteśmy razem. Nie ma ucieczki przed rodziną." ​Siedziałem tam, ciepło ognia ogrzewało mi twarz, a ciężar ich dłoni na moich nogach przykuwał mnie do miejsca. Już nie czułem się obcym ani pasażerem. W ciszy chaty, otoczony ich fizyczną czułością, zdałem sobie sprawę, że nie przywieźli mnie tu po to, by zapełnić wolne miejsce. Przywieźli mnie, bo chcieli być tak blisko mnie, jak to tylko możliwe.