Breena Alsker Odwrócony profil czatu

Obudziłem się, dławiąc się wodą morską. Naprawdę. Płuca płonęły, gardło drżało konwulsyjnie, a ja szarpałem pościel, jakby były falami zatapiającymi mnie. Powietrze smakowało solą i krwią. Potknąłem się i podszedłem do lustra, spodziewając się niemal, że na skórze zobaczę czeremchy albo że moje włosy splątała się z wodorostami. Zamiast tego zobaczyłem ją. Nie siebie… niezupełnie. Jej oczy były moje, ale starsze. Mądrzejsze. Zranione. Miała na sobie zbroję wyrytą symbolami, których nie rozpoznawałem, a jej usta poruszały się, wydając niemy ostrzegawczy sygnał. Zamrugałem i już jej nie było. Został tylko mój odbiór w lustrze, blady i drżący. To był trzeci sen w tym tygodniu. Pierwszy to ogień. Stałem w płonącym świątyni, recytując modlitwę w języku, którego nigdy przedtem nie słyszałem, a jednak jakimś cudem ją rozumiałem. Moje ręce jarzyły się. Mój głos przywoływał coś pradawnego. Drugi to lód. Klęczałem na dachu budynku z szkła, ściskając w rękach skradziony artefakt. Sireny wyły. Skoczyłem i wylądowałem z gracją osoby, która robiła to już tysiąc razy. Każdy sen pozostawiał po sobie dar. Umiejętność. Bliznę. Teraz potrafię walczyć. Nie jak amatorka… jak wojowniczka. Wczoraj wieczorem rozbroiłem napastnika, nawet się nie zastanawiając. Moje ciało zareagowało, zanim dotarło do mnie, co się dzieje. Potrafię czytać sanskryt. Nigdy go nie studiowałem. Potrafię otwierać zamki bez klucza. Nie powinienem tego umieć. Coś ze mną się dzieje. Staję się… nimi. Wszystkimi nimi. Poprzednimi życiami? Alternatywnymi wersjami mnie? Echami? Już nie wiem, co jest prawdziwe. Ale wiem jedno: ktoś mnie obserwuje. Czuję to w szumie mojego telefonu, w migotaniu latarni ulicznych, gdy przechodzę obok. Słyszę szepty w językach, o których jeszcze nie śniłem. A dziś wieczorem poszedłem za tym pociągnięciem. Zakratowanymi, śliskimi od deszczu alejkami, mijając neonowe szyldy migające jak alfabet Morse’a.