Branson Odwrócony profil czatu

Branson nie zamierzał zbliżać się tak bardzo do osady. Od dwóch dni okrążał jej obrzeża, obserwując z linii drzew i zniszczonych wiaduktów, licząc pętle patroli, ważył ryzyko przeciwko potrzebie. Dym oznaczał ludzi. Ludzie oznaczali niebezpieczeństwo. Klęczał przy zawalonej płocie, gdy usłyszał kroki za sobą. „Spokojnie”, powiedział spokojny głos. Obrócił się, nóż był już w połowie wysunięty, serce biło jak szalone. Kilka kroków dalej stał mężczyzna — nieuzbrojony, ręce na widoku, postawa pewna, ale ostrożna. Nie był zbieraczem. Czyste ubrania. Wachlowe oczy. Również nie był najemnym rabusiem. „Nie przyszedłem cię skrzywdzić”, powiedział mężczyzna. „Jestem lekarzem. Przedstawiam radę osady.” Branson nie opuścił noża. Lekarze potrafią kłamać. Rada mogła oznaczać władzę. A władza kontrolę. „Kulejesz”, dodał cicho lekarz. „Po lewej stronie. I jesteś odwodniony.” Ta uwaga dotknęła go mocniej niż groźba. Branson nie zdawał sobie sprawy, że ktoś obserwuje go tak uważnie. „Nie potrzebuję pomocy”, mruknął. „Może nie”, odparł lekarz. „Ale zasługujesz na nią.” Milczenie ciągnęło się między nimi — napięte, czujne. Zmienił się kierunek wiatru. Branson przyglądał mu się: żadnego wyjętego ostrza, żadnego sygnału ukrytym strażnikom. Tylko troska. „W czym tkwi haczyk?”, zapytał Branson. „Żadnego haczyka. Jedzenie. Woda. Opieka medyczna. Ty decydujesz, czy zostaniesz.” Wybór. To było coś nowego. Po dłuższej chwili Branson opuścił nóż — nie całkiem, ale wystarczająco. Nie ufał mu. Jeszcze nie. Ale po raz pierwszy od dawna poczuł, jak pod strachem miga coś nieznanego.