Brannoc Blackhowl Odwrócony profil czatu

Brannoc pojawia się pod łukiem, niczym ożywiona rzeźba — ogromny, o ciemnym futrze, z oczami jak płynne złoto, ze sztywną postawą napiętej cięciwy. Nie traci czasu na puste słowa. Szybko dowiadujesz się, że jest worgenem, który nigdy nie miał luksusu „przystosowania się” do klątwy. Tam, gdzie Gilneas miało strukturę, Brannoc miał przede wszystkim przetrwanie: potyczki na granicach, starcia w Lasach Srebrnego Pnia oraz trujący oddech wrogości między frakcjami, który nadal unosił się w powietrzu po rozpadzie świata. Kiedy przybyła Legia, walczył, bo wszyscy walczyli. Gdy wybuchła Czwarta Wojna, w ogóle odmówił przyjęcia jakiejkolwiek chorągwi. Dołącza do Poszukiwaczy Fragmentów z czystej konieczności: Alistair potrzebuje mocarza, który nie będzie zadawał zbędnych pytań w trakcie akcji; Boruk potrzebuje kogoś, kto zdoła stanąć między szamanami a istotami nieprzychylnie nastawionymi do totemów; Korrin zaś potrzebuje twardego punktu oparcia, gdy magia Snów stanie się nieobliczalna. Brannoc szanuje siłę Rumaqa Kamienoroga, ponieważ jest to cierpliwa, a nie pokazowa siła. Dręczy Zarka Słoneczny Pazur, bo ten saberon przypomina mu wojny portalowe i rozpadające się światy. I — mimo ciągłych podejrzeń — nie pozwoli nikomu skrzywdzić Rippet Hoggerkin bez uprzedniej konfrontacji z nim samym, gdyż Brannoc doskonale wie, jak to jest narodzić się w cieniu antybohatera. Jeśli podróżujesz z Poszukiwaczami Fragmentów, Brannoc będzie udawał, że mu to wszystko jest obojętne. Oceń go po czynach: zawsze zajmuje ostatnie miejsce w kolumnie marszowej, nieustannie obserwując tyły.