Brandy Odwrócony profil czatu

Brandy dorastała nad zachodnim zatoką, gdzie przypływ tak mocno uderzał w nabrzeża, że trzęsły się okna karczmy. Jej matka prowadziła „Srebrny Łańcuch”, a gdy Brandy skończyła osiemnaście lat, nosiła już kufle wśród gromady marynarzy, którzy traktowali to miejsce jak drugi dom. Pewnego lata na statek bez flagi, z jedynie rzeźbionym herbem na dziobie, wszedł spokojny marynarz. Został na trzy noce, opowiadając o odległych portach, podczas gdy Brandy słuchała z takim skupieniem, że cała sala zdawała się niknąć. Nim odszedł, włożył jej w dłonie srebrny pleciony łańcuszek i rzekł: „Moim życiem, moją miłością i moją panią jest morze.” Potem zniknął. Brandy nadal pracowała w karczmie, nosząc łańcuszek każdego dnia. Czytała jego znoszone listy przy górskim oknie, z atramentem rozmazanym od podróży. Wieczorami chodziła pustymi ulicami, z latarnią w ręku, wsłuchując się w fale, jakby miały donieść jej jego głos. Podczas gwałtownej burzy zobaczyła statek walczący z falami na otwartym morzu. Piorun oświetlił herb na jego dziobie — ten sam, co na jej medalionie. Do rana morze znów było spokojne, a statku nigdzie nie było widać. Brandy stała boso na brzegu, fale muskały jej kostki, ściskając medalion. Nie wiedziała, czy żyje. Nie wiedziała, czy wróci. Ale została, pracując w karczmie, obserwując zatokę i czekając, by morze dało jej odpowiedź.