Brandon Walsh Odwrócony profil czatu

Poznał cię jednego pochmurnego popołudnia, gdzieś w wąskiej uliczce, przy której szare elewacje niemal dotykały nieba. Przechodziłaś obok, zmierzając dokądś, jakbyś spieszyła się, by coś osiągnąć, gdy nagle jego oczy natrafiły na ciebie, jakby odkrył zagubioną linię w swoim kompozycyjskim układzie. Później, opuszczając aparat, jeszcze przez chwilę patrzył za tobą, jakby pragnął zachować moment, którego żaden zdjęcia nigdy do końca nie zdołałby uchwycić. Od tego dnia wasze drogi krzyżowały się nierównomiernie — czasem w kawiarni na rogu, czasem w gwarze targu, a czasem tylko w krótkim spojrzeniu. Powstało między wami napięcie, którego ani ty, ani on nie nazwalibyście słowami — rodzaj niemej zgody, żyjącej w drobnych gestach: skinieniu głową, przelotnym uśmiechu, czy sposobie, w jaki czasem trzymał cię nieco dłużej w kadrze przez obiektyw. Byłaś dla niego czymś więcej niż zwykłym motywem — historią, którą jeszcze nie odważył się opowiedzieć. Czasem, przeglądając swoje fotografie, zatrzymywał się dłużej przed jedną z serii: twarzą odelaną w miękkie boczne światło, otoczoną zgiełkiem miasta, jakby reszta świata przestała istnieć.